Soms past een aula. En soms past de open lucht. Een tuin. Een boomgaard.
Een veld waar de wind zachtjes door de bomen waait.

Een plek waar kinderen nog durven lachen. Waar vogels blijven zingen.
Waar slingers bewegen in de wind alsof ook zij het verhaal mee vertellen.

Want afscheid nemen hoeft niet altijd binnen vier muren. Het mag ook warm zijn. Persoonlijk. Echt.

Bij Rond de Stilte geloof ik dat een uitvaart geen optelsom is van protocollen en tradities, maar een weerspiegeling van iemands leven.

Geen standaardceremonie.

Wel een afscheid waarin verhalen centraal staan. Herinneringen.
Muziek die iets betekent. Woorden die raken omdat ze echt zijn.

Samen zoeken we naar een vorm die past.

Misschien is dat onder een eeuwenoude boom. Met bloemen in de lievelingskleuren. Met mensen die dicht rond de kist staan.
Met een frietje achteraf omdat dat nu eenmaal het favoriete eten was. Of met een zakje bloemzaad dat iedereen mee naar huis neemt, zodat herinneringen letterlijk mogen blijven groeien.

Want zelfs op de donkerste dagen is er ruimte voor schoonheid.

Niet omdat verdriet kleiner wordt. Maar omdat liefde zichtbaar mag worden.